The Circuit of Love
در حلقه ی عشق

Fable of the Fall

Dedicated to poor people of Lebanon

and whoever that hopes for the justice

افسانه ی خزان

تقديم به مردم بی پناه لبنان

و هر کسی که در انتظار عدالت است

Listen to the Music (Rebellion) and the declaim of my poem with higher quality

در صورتی که به اينترنت پرسرعت برای گوش دادن به دکلمه ی شعر و موسيقی همراه آن (عصيان) با کيفيت بالا (لينک بالا) دسترسی نداريد، از اين لينک استفاده کنيد.low quality

گرما نيست

همهمه ي زندگي كم است، ناله ي پاييز مي وزد

خاموشي است و خش خش خاشاك و برگريز

يا غارغار كلاغي ز دور دست

گويي نواي خنده ي اندوه مي رسد

No warmth
the uproar of life is declined, the groan of autumn is blown
silence, rustle and fall
or croak of a crow from far away
it sounds that grief is laughing

از ره رسيده مهر

از شهرهاي شاد

از سال هاي سرد

با داستان هاي شگفت آور كهن

از مردمان نيك سرشت و ددان پليد جان

از ايزدان و خدايان و جادوان

ورجاوند مهر پير جوان روي زرد چهر

از ره رسيده است

Mithra is arrived
from happy cities
from cold years
with amazing ancient stories
stories of good people and evils
of deities and gods and witches
who is arrived
is eternal pale face old youngish Mithra

باران ...

باران ...

باران ...

بر جاي خويش نشسته ست مهر

تا داستان خويش بگويد به گوش باد

شايد پرنده اي كه نرفته ست و مانده است

گوش بسپرد

Rain…
rain…
rain…
Mithra has sit on his throne
to tell his fable in the wind's ear
perhaps a bird listen
that hasn't gone and stayed

جنگل پر از درخت

جنگل پر از خزان

آغاز مهرگان

آغاز داستان

The forest full of trees
the forest full of fall
it is the beginning of Mithra's ceremony
the beginning of the tale

جنگل چو پيرمرد جهان ديده خفته است

پوشيده پوستين خموشي و خستگي

بر گرده ي شكسته و بيمار و ناتوان

جنگل پر از درخت

جنگل پر از خزان

The forest has slept like a veteran old man
it has worn the pustine of silence and boredom
on his infirm, ill and weak back

The forest is full of trees
full of fall

جايي درون جنگل خاموش و سرد و تار

تنها و ديرپاي، درخت انار ايستاده است

افسانه ايست نزد مردم جنگل نشين كه مهر

از ريشه برگ درختان سبز را

آغشته مي كند

خشك مي كند

زرد مي كند

آن گاه در دل اين ميوه مي رود

خون مي شود

سرخ سرخ سرخ

Somewhere, in the silent, cold and dim forest
the pomegranate tree stands, sole and elder
There is a fable among foresters, that Mithra
enters the root of green trees
dries them
and makes pale the leaves
Then, it will enter the heart of the pomegranates
transforms into the blood
turns red
red
red

خنديد مهر پير

پس اين گونه سر گرفت:

امروز واپسين دم اين خشك تك درخت انار

خواهد بريد و تازه اناري درشت و سرخ

تنها نشان زنده ي او روي شاخه ها

بايست تا هميشه بماند به يادگار

The old Mithra laughed
and continued:
"today, the last breath of this sole dry tree
will gasp and a new big red pomegranate,
the only sign of the life, on its branches
must be remained as memento, forever

بادي ميان جنگل افسانه مي وزد

ددخو و ديوزاد

دژخيم و دژنهاد

سرشاخه هاي تازه نهالان سست را

مي گزد و نيش مي زند

A wind is blown among the forest of fable
wild and demonic
nettles and stings
the browse of feeble saplings

پتياره لكه ي ابري در آسمان

خورشيد تار را

پنهان پنهان

تا پشت كوه ها

مي كشد و مي كشد و سرد مي كند

A dirty patch of cloud,
drag the dim sun, secretly
to the back of the mountains
and make it cold

باران مرگ نيز

چون تازيانه اي

بر شاخه هاي لخت درختان بي پناه

شانه مي زند

آشوب مي كند

همه را با سر دستان خيس خويش

پر از درد مي كند

The mortal rain is also
whip
riot on the naked defenseless branches, like a lash
make them full of pain
with his wet hands

جايي ميان ترس و شكوه و اميد و مرگ

آن تك درخت پير انار

نگران ايستاده است

اميدوار به خورشيد مهربان

با باد دست و پنجه چنان نرم مي كند

گويي ز بيم شوم شكستن، همه ي شهد خويش را

در شاخه هاي خفته ي خود گرم مي كند

تا تك انار سرخ

با او هميشه بماند به يادگار

Some where, in the centre of fear and majesty, hope and death
that sole old pomegranate
stands worried
hopeful to the kind sun
he comes to grips with wind
as if, for the ominous fear of breaking
he keeps all of his juice warm
In his slept branches
till the sole red pomegranate
remain with him forever, for memory

خورشيد روي جاده ي پنهان ابر ها

هرگاه بيشتر ز نگاه درخت پير

دور مي شود

گويي به سرزمين نهاني به دوردست

چون آب پر شتاب

به زمين مي رود فرو

بي آن كه دست خدايي ز پشت ابر

لختي درنگ كرده وبازش بياورد

The sun is on the hidden road of clouds
whenever he goes out of sight of the old tree
it is as he goes to the extremity of the world
down to the earth
like hasty water
without help of a god
to push aside the cloud
or to return the sun

خورشيد ناتوان

خواست

خويشتن به سر جاي ايستد

تا يادگار خويش مهر را

سر پا نگاه دارد و گرمش كند به مهر

اما دريغ

از ناتواني اش

شد سرخ رو و جهان كرد سرخ رو

ابر سرخ رو

باد سرخ رو

سبزينه هاي جنگل افسانه سرخ رو

وان تك درخت پير انار

با تك انار خويش سرخ رو

The woeful sun wanted to stay
to keep warm his memento, the Mithra of pomegranate
with love
But alas!
Because of his weakness
he turned red and reddened the world
cloud became red
the wind became red
the greenness of the fable forest became red
and that sole old pomegranate tree
with his only pomegranate became red

خورشيد چون برفت

در چشم ياد ها،

فراموش گشت و مرد

هيچ كس نديد

سرخي آن به كجا گشت ناپديد

آن مهر تابناك

به زمين رفت و شد به خاك

يا در انار سرخ

براي هميشه ست يادگار

When the sun went
it was forgotten and perished in memories
nobody saw
where his redness vanished
whether that luminous Mithra
went down to the earth
or stayed in the red pomegranate forever

آري ...

خورشيد چون برفت

آسمان و زمين هم سياه شد

ابر سياه شد

جنگل سياه شد

آن گاه در ميان سياهي

درخت انار زير سياهي شكست خورد

افتاد روي خرمن زرين برگ ها

با خاك شد يكي

با خاك شد نهان ...

Yeah…
when the sun went
the sky and the earth turned black
the cloud turned black
the forest turned black
then, among blackness
the pomegranate was defeated
fell down on the golden heap of leave
it razed to the ground
and the tree died…

آنک انار سرخ به نرمي به روي خاك

پنهان به زير توده ي ديرين برگ هاست

جايي انار سرخ

نگران است تا كسي

دستي برد ميان كومه ي پاييز در پي اش

بيرون اش آورد

بشكافدش

تا يادگار سرخي خورشيد

مهر را

بنمايد آشكار

رها سازدش ز ننگ

زان گاه تا هنوز پاييز مانده است

There the red pomegranate is hidden on the earth
under the ancient heap of leaves, softly
Somewhere the red pomegranate is expecting
till someone looks for him in the heap of leaves
brings him out
and cracks him
to reveal the memento of red sun
The Mithra
to release him of disgrace
the autumn has remained till now

اكنون كه مهر پير

به نماز ايستاده است

همرنگ آسمان به وقت غروب است اين زمين

خورشيد نيز

زير رخت غروب است اين زمان

كاين است مهرگان

Now that the old Mithra is praying
the earth is of the same color of the sky at dusk
also the sun
is under the veil of the dusk
because, it is the ceremony of fall

Translated to English by my dear cousin, Sanaz Qobadi
Music of Maestro Hossayn Alizadeh
Graphics after Jerusalem Pottery (Tulip and Pomegranate Floral Tile)