تقدیم به م. بیدار، نویسنده ی "شب نوشته ها"

این شب بی منتها را هست پایانی ، بیا
ای چراغ ِ شب، امید ِ مهربانانی ، بیا
تار و پود ِ پرده ی ِ شب، بر در از ایوان ِ صبح
آتش افکن اندر این شام ِ هیولانی ، بیا
نوشداروی ِ فــَگاران و دوای ِ خستگان
خون بهای ِ شاهدانی و شهیدانی ، بیا
آشنایان اندر این قـــُُـلزََم به غرقاب اوفتند
نیست پایابی، تو که یار ِ غریبانی ، بیا
شب حجاب ِ آتش مهر است ، آتش برفروز
تا سپند ِ کهکشان بر آتش افشانی ، بیا
آینه دار ِ عروس ِ آسمانی ، رو متاب
رنگ بیز ِ خون ِ عیسای ِ اِوارانی ، بیا
نیست بیداری که گلبانگ ِ سـَحوری برکــَـشد
جز تو که چشم ِ امید ِ صبح خیزانی ، بیا
خیره شد خورشید و در شب سوخت قــُـقنـُس گون و مـُرد
سر برون آور که هم تو شمس عرفانی ، بیا
