گرچه بارها با خودم عهد بسته‌ام که هرگز مطلب سیاسی در این‌جا قرار ندهم، اما باز هم گاهی اوقات سخت است که ازین کار امتناع کنیم. حتی اگر آن مطلب در جهتی باشد که به ظاهر در جهت موافق باد باشد و ازآن بوی قلم به مزدی بیاید، باز هم ممکن است نکته‌ای مثبت در آن باشد که مرا هم‌چنان به قرار دادن‌اش در این‌جا وسوسه کند.

روزنامه‌ی‌افتضاح‌ ملی ازین دست است. کوتاه آن که، افتضاح ملی، سر قضیه را به سمت "چپ" گرفته (این "چپ" را در معنای کلی "منتقد خواستار تغییر" استفاده می‌کنم، به نحوی‌که خیلی "راست"های منحرف به چپ را هم-حتی اگر خود احمدی‌نژاد باشد- شامل می‌شود). گرچه ترجیح می‌دهم دست خود را رو نکنم، اما باید اذعان کنم ذاتا محافظه‌کار هستم و زیاد موافق قرارگرفتن در توفان حوادث نیستم، در سیاست هم به‌قول‌یاروگفتنی "طرفدار تمرکز قدرت در دست یک نفر"[i] هستم (آن یک نفر خودم نیستم!)؛ ضمن آن که امیدوارم این محافظه‌کاری بنده‌را به پای طرفداری من از دیگر محافظه‌کاران اقصی‌نقاط عالم نگذارید!

به دید من، افتضاح ملی، هوش‌مندانه، نه خود افراد، که موضع‌گیری‌های مغرضانه‌ی‌ ایشان را هدف گرفته؛ هرگاه در کار سیاست، بیشتر به منفعت و خویشتن‌خواهی می‌اندیشند تا به حق و امر وابسته به حقیقت.[ii] ازین‌رو، اگر "خود" افتضاح ملی نیز بخواهد هم‌واره در همین مسیر گام بردارد، دور نیست که ببینیم –که دیده‌ایم- برخی مواضع خاص شخص احمدی‌نژاد محبوب اش را هم مورد اصابت قرار دهد.

نباید از نظر دور داشت که بی‌اخلاقی در نمود سیاسی احزاب قانونی و غیرقانونی مملکت ما مثل درّ و گوهر موج‌می‌زند. سدالبته چشم بستن به اشتباهات خودی‌ها و پررنگ‌نمایی موارد مشابه از طرف مقابل، نمونه‌ی بارز این بی‌اخلاقی‌ست.

بنده با اجازه‌ی خودم، شماره‌های تاکنون منتشرشده‌ی افتضاح ملی‌ را در یک پرونده‌ی پی.دی.اف. قرار دادم که می‌توانید آن به راحتی ازین‌جا بارگذاری کنید (با حجم دو مگابایت). برای خواندن شماره‌های آتی افتضاح ملی هم به پایگاه اصلی آن بروید. مطئنم حتی اگر از جهت‌گیری‌های ‌افتضاح‌ ملی خوشتان نیامد، طنز نیش‌دار و عبیدگونه‌ی آن، دلتان را همچین همچین خنک کند!

يكي بود، يكي نبود؛ غير از خدا هيچ كس نبود .

جانم برايتان بگويد كه روزي روزگاري، پهلوان اول پايتخت ولايت غربت ، عمرش را داد به شما . خلايق جمع شدند در ميدان شهر، كه چه بكنيم چه نكنيم ؟ يك عده گفتند : « اصلا ما پهلوان اول مي خواهيم چه كار؟» يك عدة ديگر گفتند : «پايتخت بدون پهلوان اول، مثل آش بي نمك است.» بعضي ديگر گفتند : « اگر پهلوان اول هم نشد، يك پهلوان دومي، پهلوان سومي، چيزي كه بايد داشته باشيم.» بعضي ديگر گفتند: « پهلوان اول داشته باشيم كه چي ؟ كه هي بيايد بگويد: برايم تهديدنومچه فرستاده اند ؟ »

خلاصه بحث بالا گرفت. در همين گير و دار ، ناغافلي روح پهلوان مرحوم ، آمد وسط ميدان شهر و گفت : « جماعت ! شما اول برويد بگرديد ببينيد كه اصلا توي اين مملكت پهلواني پيدا مي شود ، بعدا سرش جر و بحث كنيد . » بعد هم يك دفعه ناپديد شد .

مردم ديدند كه اي دل غافل، راست مي گويد اين خدابيامرز. اين شد كه گفتند ما همين جا مي نشينيم تا يك پهلوان اول پيدا كنيم .

يك نفر پاشد و رفت ايستاد روي سكوي ميدان گفت : « آهاي جماعت ! مي خواستم دو كلوم عرض كنم در باب اين كه پهلوون اول براي پايتخت از شوم شب واجب تره . لذا من را انتخاب كنيد براي پهلوون اولي . »

مردم كفتند : « حالا اگر تو پهلوان اول شهر بشوي ، چه گلي بر سر ما مي زني ؟ »

پهلوان گفت : « يك جامعة مدني برايتان درست مي كنم به چه خوبي . طوري كه گرگ و ميش كنار هم زندگي كنند . اصلا همه اش تساهل و تسامح ! »

مردم گفتند : « اي آقا ، پهلواني به زور است . نقل اين حرف ها نيست . »
پهلوان بندة خدا از سكو آمد پايين و يكي ديگر رفت بالا و گفت : « آهاي جماعت ، در خصوص اين فقره خواستم عرض كنم كه مرا انتخاب كنيد . زور من خيلي زياد است . ميتوانم يك گاري را يك تنه با بارش از زمين بلند كنم .»

مردم گفتند : « اين كار را "ژان والژان" خدا بيامرز هم مي توانست بكند . تازه ، آن بنده خدا با آن زور و بازو نهايتا شد شهردار ؛ پهلوان اول كه نشد . نخير . نقل اين حرف ها نيست . »

پهلوان دوم هم آمد پايين و پهلوان سوم رفت بالا . يك نگاهي به مردم كرد و گفت : « آهاي جماعت ، اصلا شما اينجا ميتينگ راه انداخته ايد كه چي ؟ من باب تذكر عرض مي كنم كه راهتان را بكشيد برويد خانه هايتان . هر كس نرود ، حكما كتك مي خورد . »

مردم گفتند : « بر و بابا دلت خوش است . ما فكر اينجايش را هم كرده ايم . از وزارت كشور مجوز گرفته ايم . نقل اين حرف ها نيست !»

پهلوان گفت : « كه اين طور ! » بعد از سكو آمد پايين وهمة جماعت را لت و پار و تار و مار كرد .

مردم كه ديدند نه بابا ، اين بندة خدا جوهرة بزن بهادري دارد ، به اتفاق آرا ، او را انتخاب كردند به پهلوان اولي شهر !

ما از اين داستان نتيجه مي گيريم كه نقل اين حرف ها نيست !
قصة ما به سر رسيد ، غلاغه به خونش نرسيد.

دیدم به بصـره   دخترکـی  اعـجـمـی  نسـب

آفـاق  خیـره کـرده  به نـور ِ جمـال ِ خویـش

می خواند  درس ِ قرآن  در پیش ِ شیخ ِ شهر

وز شیــخ دل ربوده  به غنج و دلال ِ خویش

می داد شــیــــخ درس ضــلال ِ مـبـیـن بــدو

و آهنگ ِ ضــاد  رفته به اوج ِ کمال ِ خویش

دختر نداشت  طاقت ِ گـفـتـار ِ حرف ِ ضــاد

با آن دهـان ِ کوچـک ِ غنـچه مـثــال ِ خویش

می داد  شـیــخ را به "دلال ِ مـبـیـن" جواب

و آن شـیــخ  می نمــود مکـرّر مقال ِ خویش

گـفـتـم به شـیــخ   راه ِ ضلال این قدر مپوی

کاین شـــوخ منصرف نشود از خیال ِ خویش

بهــتر هـمـــــان بــود  کـه بمــانیــد هر دوان

او در دلال ِ خویش و تو اندر ضلال ِ خویش

محمدتقی بهار

بدون شرح

آهان! لابد موهات بيرون بوده!

مبارزه با بدحجابی در مشهد جنجال آفرید

گام آهسته بفرسا

گرگ ها بيدارند

تن دشت از دمشان پر ز تب است

زوزه شان می رسد از مهتاب

از شب

از جنگل پير

تخم ترس است که در سينه ی شب کاشته اند

زوزه شان می چکد از شاخه ی تاريک

از خون شکار

از ترس که می آيد و می خندد تنها و دلير

سايه ها تيره و تار

رنگ ها سايه پذير

زوزه شان می وزد از کومه ی خشکيده ی جنگل

از ميوه ی ترشيده ی خون رنگ

از مغز دو دختر که دريدند پرير

دنده هاشان را بر خاک شب تب زده بگذاشته اند

گرگ ها جشن گرفتند به مرگ گل مهر

ديو ها دار برفراشته اند

مرغ خورشيد زبان را بکشانند به زير

روشنی را بکشند

گام آهسته بفرسا که شب است

بيخ خواب است که در ديده ی ما کاشته اند

این شعر و موسیقی همراه آن در حقیقت مربوط به روز زن گذشته و وقایع حول و حوش آن در میدان هفت تیر بود (که دفعه ی اول به همراه ترجمه و توضیحات این جا پست شده بود، سدالبته سربسته تر از امروز). گویا ناف میدان هفت تیر، ولی با این گونه وقایع خون آلود، گره خورده، که خدا سومی اش را به خیر کند...

(عکس ها را از وبلاگ مسیح علی نژاد، که لینک مطلب اش را برای تان فرستاده ام، برادشتم)

در رابطه با این عکس دیگر، این یکی را بخوانید.

جناب بيدار عزيز (تصدق اش بروم) پس از چند فقره مقالات دنباله دار در باب "وزير کشی" محبت نموده اند محض تنوع، مقداری آگهی های مربوط به نيم سنه ی دويوم هزار و سيسد و بيست را در وبلاگ مشاراليه قيد نموده اند. مطالعه گرديد، اسباب خنده فراهم شد. از بچه ها و خانم ها و آقايان دعوت می شود هر شب پس از صرف شام به "شب نوشته ها" مراجعه و خنده کنند. از دعای خيرتان.

لينک دانی حلقه ی عشق، دامت برکاته

Lemay was born on July 25, 1966, and grew up in Portneuf near the St. Lawrence River outside Quebec City. She showed an early affinity for writing and poetry, and penned her first song by the age of nine. She learned to play the guitar in her teens and won the top spot in the Quebec en Chansons Song Competition by the time she was 18. Lemay concentrated on other literary pursuits (including a novel) after graduating from high school, eventually returning to music in the late '80s, soon becoming a regular on Quebec's "bars à chansons" circuit. She began to draw label interest after she won the Best Singer/Songwriter award in 1989's Granby Song Contest with her song "La Veilleuse." She released her first album, Nos Reves, in 1991. Her second release, Y, featuring music arrangements by Marc Perusse, followed in 1994, and was a huge success, eventually going double platinum.

Lemay married the Franco-Canadian comedian Patrick Huard in 1995. She toured Europe in 1996 and released an EP of mostly live tracks, La Viste, that same year. The release of her third album, Lynda Lemay, came in 1998, followed by a full-length live set in 1999. Du Cog à l'Ame appeared in 2000 and a second live set, Les Lettres Rouges, came out in 2002. A seventh album, Les Secrets des Oiseaux, appeared in 2003. Always a versatile writer, Lemay has also composed a folk opera, Un Eternel Hiver, which was staged in France in 2005. Un Paradis Quelque Part, her eighth album, was released that same year.

• Lynda Lemay's official site
• Lynda Lemay fan club

Avicenna!

Who was Avicenna?

You can search on the Google, and directly go to one of the first sites you can see!

Surely the first one is not about him, yet it is a medical site… what an honor! His name is linked to medicine! But who was him?

The answer is here! The next option you can find on the Google is a page of the site "Famous Hispanics". You can go there and read HE WAS HISPANIC!

It's not the only site, with such nonsense. It's another one! And it's a portrait of him in Andalusian clothes!

Thank you dear Spanish amigos! We had problem with his nationality, already; and now you solved it. Please come here to Iran, and take his corpse and tomb to your land. Because he slept here in his motherland, not HISPANIA!

Tomb of Avicenna in the Hamadan

After a long time, I'm saying we are not Arabs; now please don't say it to me that, he was an Arab.

First you changed the name of PERSIAN GULF into the ARABIAN GULF, and now you are considering all of our honors as Arabs, Hispanics and Turks. Rumi was the first, which you changed his nationality and I think Avicenna is not the last.

I'm sorry for myself, because I'm living in a country with foolish politicians, with no signs of nationalism senses.

بعد از آن مقاله ی چند سال پیش که اعتراضی –کودکانه و حقیرانه- به فضای موسیقی حاکم بر شهر تهران و احتمالا شهرهای بزرگ دیگر بود، دست از مطالعه و تعقیب هر گونه مجله، وبلاگ، سایت و شبکه ی مربوط موسیقی –البته از نوع عامیانه اش- برداشتم.

هیجانات روحی نوجوانی که مدت ها پیش در گمان افتاده بود "می فهمد"، جوانی را که امروز می داند "نمی فهمد" نمی تواند درگیر کند، اما رنجشی که از این "عوام" در دل من ماند، مانع می شود هنوز بیم از حرف زدن برای "عوام" را کنار بگذارم و به دنیای بزرگ وبلاگ نویس ها برگردم. در این مدت، جز دوستانی که "همان زمان" از قـِبـَل وبلاگ نویسی به دست آوردم (و سد البته ارزش مند هم هستند) هیچ دوست موسیقایی دیگری در وب پیدا نکردم، حال آن که اکثر دوستانم، در فضای واقعی به جهت موسیقی با من مربوط هستند، نه مثلا ادبیات، فلسفه، نقاشی یا دیرینه شناسی (در این مورد آخری که بنامیزد، همان یکی دو نفر هم از ایران رفتند و من تنها ماندم!).

از جمله آن دوستان قدیمی وب زاد، که اهل موسیقی بودند و قدرشان نزد من عزیز است، یکی سجاد پورقناد است، که همواره ناصحی مشفق و تدبیرگر بوده، موسیقی ایرانی و غربی را به خوبی می داند و کام ناکام سلیقه اش زمین تا آسمان با من دیگری دارد.

امروز، بعد از این که اتاقم را پس از چندین ماه جمع و جور کردم و کتاب هایم را سری و سامانی دادم، گفتم سری به وب بزنم تا ببینم کسی سه مطلب اخیر را خوانده یا نه (و این که کم مشتری دارم در این مولتی پلای هم خوب است و هم بد: گفتم که از وبلاگ نویسی و آداب آن بی زارم و از دیگر سوی، سرشت پرخاشخرم همواره هم آورد می جوید) که دیدم سجاد پیام داده: "عرفان Sol.ir رو سریع به لینک هات اضافه کن". من که تا به حال اصلا این اسم را نشنیده بودم، به شدت دوست داشتم بدانم این سایت مربوط به چیست و من چرا باید "به سرعت" لینک آن را به سایتم اضافه کنم!؟ و البته درست بود حدسم؛ سجاد (که از دست از اندرکاران سایت گفتگوی هارمونیک هم هست) گویا در این سایت معظم دیگر هم دستی به آتش دارد و به مطلب اخیر من لینک داده است.

سجاد جان، اطاعت امر گردید، فرمایش مطاع را. دست شما هم درد نکند. هم به خاطر لینک، هم به خاطر آشنا کردن ام با سایت سل.

جناب دوک!

این اسم صاحب این سایته؛ من هم چپش chapos// بودم! این اسم های سوررئال رو خیلی وقته فراموش کردیم.