Litany
I sang these two songs, more than six mounts earlier. In that day, I faced to my God, and sang them for him. Now, I think I should do it again. I'm hardly sick and suffering from laryngitis. I hope for health in the next week, but such a hard laryngitis already I had, lasted for about 7 mounts. I wish this time it last fewer.
The first piece is a song based on a mystical couplet selected from "Makhzan ol-Asrar" (the treasure of the secrets) by "Nezami-e Ganjavi" (11th century a.d.), one of the five great Persian poets of middle ages era. This book begins with "Besm-e Elah er-Rahman ar-Rahim", means: In the name of God, the merciful, the compassionate, which is also the first verse of the holy Qor'an. I sang 14 verses from the introduction of the book, in the mode of "Dashti" and its derivatives. Dashti is one of the saddest modes of Persian music, in which we sang poems about sadness and distance from beloved. I sang another song which is rhythmic, alike the first one.
I think, this music, as well as other types of music, from all over the world, with such a dignity, albeit is sad, yet contains a sense of safety, so their influence on me, is just a mystical happiness, not as some other music (that I love them, also), those make us excited.
For those ones have faster internet connections (not just sow dial up connections of us in Iran!) I posted a stereo version of the first song also. The painting is after Maestro Mahmoud Farshchian.
Translation of the poem of the first song:
"Who th'art, all of the cosmos created by him, and the weak soil, gained its power from thou. The world is sitting under your kingdom, and we leaned on thou, as thou on thyself. Thy entity is not a compound, no body is like thou, and th'art like nobody. We are all mortals and eternal art thou, the realm of innocence and purity is thy. Earth, thou made it resident, sky thou made it high… who is not calling thee, better to be silent, and who not think for you, better to be forgotten. Unveil thyself and come out lonely, even if I'm that veil, tear it of. Show the weakness of the cosmos and open the ties of the world…"
مناجات
این آوازها را یکی از روزهای تابستان گذشته خواندم که البته یکی از آن ها را قبلا شنیده اید. اما فرصت نکرده بودم که هر دو را با هم در مولتیپلای قرار دهم. فقط خواهش می کنم لطفا برای سلامتی من هم دعا بکنید، چون لارینژیت سختی گرفته ام و دلیل اش هم مشخص نیست؛ امیدوارم که زیاد طول نکشد. دفعه ی پیش، تقریبا هفت ماه طول کشید و در این مدت حتی یک بیت هم نتواسنتم آواز بخوانم.
ای همه هستی ز تو پیدا شده
خاک ضعیف از تو توانا شده
زیر نشین علمت کائنات
ما به تو قائم چو تو قائم به ذات
هستی تو صورت پیوند نی
تو به کس و کس به تو مانند نی
ما همه فانی و بقا بس تو راست
ملک تعالی و تقدس تو راست
خاک به فرمان تو دارد سکون
قبه ی خضرا تو کنی بیستون
جز تو فلک را خم چوگان که داد
دیگ جسد را نمک جان که داد
چون قدمت بانگ بر ابلق زند
جز تو که یارد که اناالحق زند
رفتی اگر نامدی آرام تو
طاقت عشق از کشش نام تو
تا کرمت راه جهان برگرفت
پشت زمین بار گران برگرفت
عقد پرستش ز تو گیرد نظام
جز به تو بر هست پرستش حرام
هر که نه گویای تو خاموش به
هر چه نه یاد تو فراموش به
پرده برانداز و برون آی فرد
گر منم آن پرده به هم در نورد
عجز فلک را به فلک وا نمای
عقد جهان را ز جهان واگشای
نسخ کن این آیت ایام را
مسخ کن این صورت اجرام را
نظامی گنجوی
***
دل بردی از من به یغما
ای ترک ِ غارتگر ِ من
دیدی چه آوردی ای دوست
از دست ِ دل بر سر ِ من
عشق ِ تو در دل نهان شد
دل زار و تن ناتوان شد
رفتی چو تیر و کمان شد
از بار ِ غم پیکر ِ من
بار ِ غم ِ عشق ِ او را
گردون نیارد تحمل
چون می تواند کشیدن
این پیکر لاغر ِ من
اول دلم را صفا داد
آئینه ام را جلا داد
آخر به باد ِ فنا داد
عشق ِ تو خاکستر من
خوش به حالتون خاله هما شما چه قدر خواهر زاده دارین
